Terug opgedoken in een conversatie onlangs… wat is dit lang geleden. De bitterheid van het gedicht dringt misschien nu pas écht tot me door, veel meer dan toen. De geschiedenis er achter krijg je op wikipedia (meer uitleg op de Engelse paginas).
ik heb het toen vast niet begrepen; nu kan ik het niet lezen zonder dat dikke tranen langs mijn gezicht rollen; wenend om alle onmacht, alle onverwerkte verleden, alle opborrelende gevoelens in herinneringen en in de tekst… zoveel meer dan de woorden.
Kinderen met de krekelstem
Tussen Belgrado en Kragujevac
klopt het hart van het oude Servië.
Bij Topola de prinsen begraven,
in Oplenac de strafste wijn.
Met Ivan in de wagen gezongen,
met Miodrag over liefde gelogen,
even de donkere heuvels beluisterd
maar de partizanen zijn weer thuis.
