Thuis komen. Opnieuw de vertrouwde geuren snuiven na een lange tijd van afwezig zijn. Hier en daar wat aanraken om te voelen dat het wel écht is. Kijken of de oude meubels nog allemaal op hun plaats staan, de schilderijen aan de muur dezelfde zijn. Ik kijk rond en besef dat ik niet droom; dit is thuis komen; dit voelt als thuis komen. Ik ben waarlijk terug en wie weet ga ik vanaf nu nooit meer weg.
Waarom ben ik zo emotioneel vastgeankerd aan dit plekje? Waarom wil ik terugkeren ook al betekent dat dat ik er misschien nooit meer weg ga? Waarom wil ik vechten voor mijn thuis en als het nodig is sneuvelen (al dan niet op een veld van eer) (ok; dit laatste is er misschien wat over maar bon; u begrijpt mijn dichterlijke vrijheid beste lezer).
(more…)
Muttering Heights
Musings for better times.
