Daar ligt ze dan, onze kleine meid. Een maand geleden keek ik er dolgelukkig naar, nu een beetje verdwaasd over al die slangetjes en darmpjes en machines op en rond en in haar. Dagen en nachten volgen elkaar op zonder enige merkbare emotie.
Het doet pijn om je kindje daar zo te zien liggen; op dit moment zit er nog een extra katheder bij en wordt ze in slaap gehouden, beademd, intraveneus gevoed enzovoorts. Als ouder sta je er machteloos bij en ben je helemaal afhankelijk van het medische team. Het medisch team is geweldig en meelevend. Gisteren hebben we Thyl meegenomen naar daar; het ging eigenlijk vrij goed. Ondanks het feit dat ze verdoofd is en in slaap gehouden wordt, reageert Lyra toch als we ze aanraken of als we er tegen spreken, vingertjes die bewegen of een voetje dat wat wiebelt; je trekt je aan de kleinste dingen op.
We weten nog steeds niet wat het is, ze heeft een longontsteking, zoveel is zeker, maar de oorzaak daarvan ligt dieper, wellicht is de longontsteking bijna symptomatisch aangezien ze zodanig verzwakt was van, wellicht, kinkhoest. Het is nu wachten op de uitslag van de bloedtest die ze vrijdag hebben gestart; eens ze die hebben, en indien er een resultaat uitkomt, kunnen ze een echte behandeling starten. Nu krijgt ze een breed-spectrum antibiotica voor haar longontsteking en als ze hoest dan zuigen ze slijmen weg.
Het is wachten, wachten, wachten; en je loopt er de hele dag bij als een zombie, met de telefoon in de hand, hopend dat die niet gaat rinkelen…
